Długoletni nauczyciel i wychowawca wielu pokoleń młodzieży włocławskich liceów. Działacz kultury i niestrudzony krzewiciel żywego słowa. Wielki miłośnik teatru, którego niewolnikiem jak sam często wspominał stał się już w wieku siedemnastu lat, kiedy to po raz pierwszy wyreżyserował napisaną przez siebię sztukę. Następne doświadczenia teatralne zdobywał już w gimnazjalnych spektaklach „Pana Jowialskie¬go” i „Pana Geldhaba” A. Fredry oraz „Dziadów” części III A. Mickiewicza. Tę dającą wiele przeżyć i wzruszeń zabawę w teatr kontynuował dalej w czasie studiów uniwersyteckich, a potem już w teatrze obozowym pod kierunkiem Kazimierza Rudzkiego w oflagu Woldenberg. Po powrocie do Włocławka w 1945 r. i podjęciu pracy nauczycielskiej w Liceum Ziemi Kujawskiej Profesor stworzył swój pierwszy teatr — Teatr szkolny.
Już w maju 1946 r. odbyła się premiera „Zemsty” Fredry, w dalszej kolejności „Wesela” Wyspiańskiego, „Kordiana” Słowackiego, „Mochnackiego” Lechonia, fragmentów „Sułkowskiego”, „Nocy listopadowej” i „Warszawianki” Wyspiańskiego. W 1953 roku Profesor rozpoczął swój flirt z Melpomeną jako kierownik artystyczny i reżyser Zespołu teatralnego Związku Nauczycielstwa Polskiego, który później nazwano „Teatrem Ludzi Upartych”. W ciągu swej dziesięcioletniej pracy w tym już drugim swoim teatrze przygotował szesnaście premier takich sztuk jak: „Cyrulik sewilski”, „Tu mówi Tajmyr”, „Pan Jowialski”, „Poemat pedagogiczny”, „Maria Stuart”, „Maturzyści”, „Żeglarz”, „Wysoka ściana”, „W czasie burzy”, „Świerszcz za kominem”, „Meteor nie wyjdzie z portu”, „Wspólne mieszkanie”, „Damy i huzary”, „Pałac sprawiedliwości”, „Zemsta”, „Niemcy”.
W tym też okresie (w latach 1953-1957) Profesor zrealizował w Teatrze Baśni Liceum Ziemi Kujawskiej trzy sztuki dla dzieci i młodzieży — „Nowe szaty króla”, „Dzikie łabędzie” i „O dwóch takich co ukradli księżyc”.
W roku 1964 z chwilą podjęcia pracy w Liceum Marii Konopnickiej Profesor zrezygnował ze stanowiska kierownika i reżysera „Teatru Ludzi Upartych” i postanowił poświęcić się wyłącznie pracy z młodzieżą i stworzył trzeci swój teatr — Teatr Poezji. Choć jego początki to tylko estrada poetycka, której najpoważniejszymi pozycjami były programy — „Mój Włocławek moje Kujawy — serce, a to Polska właśnie” i „Kiedy odmierzam dni Października”, to już w roku 1969 przygotowano premierę arcydzieła polskiej literatury „Pana Tadeusza” Mickiewicza następnie „Warszawianki” Wyspiańskiego. Rok 1970 przyniósł premierę „Eugeniusza Oniegina” Puszkina, a rok 1971 pierwsze przedstawienie sztuki Sylwanusa „Korczak i dzieci”. Kolejny wielki sukces teatru to premiera „Ślubów panieńskich” Fredry, które stały się wydarzeniem w życiu kulturalnym miasta, a obejrzał je nawet Berlin. Należy też wspomnieć o kabarecie, którego najlepszą pozycją była parodia „Hamleta”, o spektaklach poetyckich „Wyrwijcie go z gwiazd”, „Laur olimpijski” oraz o nowej wersji „Korczaka i dzieci”, którą zaprezentowano ponownie w stulecie urodzin wielkiego wychowawcy.
Po przejściu w stan spoczynku Profesor nie zrezygnował z kontynuowania swej pasji, snuje plany o teatrze międzyszkolnym o dalszych inscenizacjach, tym razem w Spółdzielczym Klubie „Krokus”. Przygotowuje tam program poetycki oparty na tekstach S. Osterloffa „Nasze miasto Włocławek” oraz montaż wierszy Becińskiego, Norwida a także obrazy sceniczne oparte na tekstach „Wesela” pt. „Kiedy prawda fikcją się staje”. Ostatnim spektaklem przygotowanym przez Profesora był montaż poetycki o Chopinie. Profesor pracował do końca życia utrzymując stały kontakt z „Teatrem Ludzi Upartych” — bywał na próbach „Grzechu”, służył radą i swym bogatym doświadczeniem, a po premierze napisał nawet recenzję, która niestety ukazała się już po Jego śmierci.
Podziwiany zawsze za upór, umiejętność pokonywania trudności, znawstwo w spra¬wach teatru i za serdeczność w sprawach ludzkich.
Człowiek, dla którego teatr był umiłowaniem i wielką społeczną pasją, człowiek, który ziarno miłości do Teatru zasiał głęboko w sercach tysięcy osób. Człowiek przez duże „C”.
I dlatego tak bardzo trudno nam wciąż uwierzyć, że jest już po drugiej stronie tęczy.
Biografia ukazała się w folderze wydanym z okazji 40-lecia Teatru Ludzi Upartych.
Autorzy tekstu: T. Bojarska, W. Manowski
